این ماده دو حکم کلی را بیان میکند. اول اینکه هر قراردادی که در اصطلاح حقوقی «جایز» باشد، با مرگ یکی از دو طرف قرارداد از بین میرود. دوم اینکه اگر در موردی که رشد شخص در قرارداد شرط است، او سفیه شود، قرارداد از بین میرود.
در خود این ماده مشخص نشده که «عقود جائزه» شامل چه قراردادهایی است یا «مواردی که رشد معتبر است» کدام موارد هستند؛ این دو اصطلاح در همین متن تعریف یا فهرست نشدهاند.