این ماده دربارهٔ حالتی است که مردی در زمان بیماری (مرض) با زنی عقد ازدواج میکند. اگر مرد در همان بیماری و پیش از دخول (آمیزش) بمیرد، زن از او ارث نمیبرد.
اگر مرد بعد از دخول بمیرد، یا بعد از اینکه از آن بیماری بهبود پیدا کند بمیرد، زن از او ارث میبرد. یعنی در این متن، دو زمان مهم است: دخول و بهبودی از همان بیماری.