این ماده یک حکم کلی میگوید: هر کسی میتواند از «مباحات» استفاده کند. «مباحات» اصطلاحی حقوقی است و به چیزهایی گفته میشود که در شمار اموال و مالکیت، عمومی و در دسترس همه شمرده میشوند؛ خودِ این ماده تعریف کامل مباحات را بیان نکرده، بلکه در فصل و مبحث مربوط به حق انتفاع از مباحات قرار گرفته است.
نکتهٔ اصلی ماده، شرطی است که در آن آمده: استفاده از هر مباح باید با رعایت «قوانین و نظامات راجعه به هر یک از مباحات» باشد. یعنی آزادی استفاده، بیقید و شرط نیست و برای هر نوع مباح، همان مقررات و آییننامههای مربوط به خودش باید رعایت شود.
این ماده خودش مصادیق مباحات یا جزئیات آن مقررات را مشخص نکرده و در این باره به قوانین و نظامات دیگر ارجاع داده است؛ متن این ماده دربارهٔ اینکه کدام مقررات یا چه محدودیتهایی وجود دارد چیزی نمیگوید.