این ماده میگوید اگر در وقفهایی که برای منافع عمومی (وقفی که برای عموم مردم است) منافع آن دو حالت پیش بیاید، باید در امور خیر و عامالمنفعه مصرف شود.
حالت اول: وقتی مشخص نیست منافع این وقف باید در چه کاری خرج شود (مجهولالمصرف باشد). اما اگر در همان ابهام، بخشی وجود داشته باشد که روشن و قطعی است که نظر واقف همان بوده، این ماده دربارهٔ آن بخش روشن صدق نمیکند.
حالت دوم: وقتی واقف مشخص کرده که منافع وقف در کار خاصی خرج شود، ولی انجام دادن همان کار ممکن نیست (متعذر باشد). در این دو حالت، منافع وقف باید در امور خیر عمومی مصرف شود.
توجه: تعبیر «بریات عمومیه» در متن، اصطلاحی قدیمی و تا حدودی مبهم است و در این متن توضیح داده نشده که دقیقاً شامل چه کارهایی میشود؛ متن فقط میگوید منافع به امور خیر و عامالمنفعه اختصاص مییابد. همچنین این ماده ظاهراً به تبصره دیگری ارجاع نداده است.