این ماده دربارهٔ فروش مال وقفی است. بر اساس همین متن، فروش مال وقفی فقط در شرایطی خاص جایز شمرده شده است: اینکه آن مال خراب شده باشد، یا ترس آن باشد که خرابیاش به جایی برسد که دیگر نتوان از آن استفاده کرد (یعنی انتفاع از آن ممکن نباشد).
اما حتی با وجود این شرایط، فروش تنها وقتی جایز است که آباد کردن و بازسازی آن ممکن نباشد، یا هیچکس حاضر نباشد آن را آباد و بازسازی کند.
این ماده دربارهٔ معتبر بودن یا نبودن خود وقف، یا دربارهٔ سرنوشت پول حاصل از فروش، چیزی نمیگوید؛ متن موجود فقط به شرطهای جواز فروش پرداخته است.