این ماده دربارهٔ وضعیتی است که وارثانِ فرد فوتشده، پیش از پرداخت بدهیهای او، نسبت به اموال عینیِ باقیمانده از او (آنچه در متن «اعیان ترکه» نامیده شده، یعنی خودِ داراییها و اموال ملموس) معاملهای انجام دهند.
بر اساس همین متن، تا زمانی که بدهیهای متوفی پرداخت نشده است، این معاملات وارثان «نافذ» نیست؛ یعنی اثر قطعی و معتبر ندارد. همچنین طلبکارانِ متوفی (که در متن «دیان» نامیده شدهاند) میتوانند آن معامله را بر هم بزنند.
نکتهای که این متن دربارهاش چیزی نمیگوید این است که اگر بدهیها بعداً پرداخت شود چه میشود، یا سازوکار دقیق بر هم زدن معامله چیست؛ متن در این مورد ساکت است.