این ماده درباره وصیت به نفع حمل، یعنی فرزندی که هنوز به دنیا نیامده است، صحبت میکند. بر اساس این متن، وصیت برای حمل صحیح است؛ یعنی چنین وصیتی درست شمرده میشود.
اما مالک شدن حمل به آنچه برایش وصیت شده، به این شرط است که زنده به دنیا بیاید. اگر زنده متولد نشود، از ظاهر همین متن برمیآید که شرط تملک او برقرار نشده است؛ ولی این ماده درباره جزئیات بعدی چیزی نمیگوید.