این ماده دربارهٔ اختیار «راهن» (کسی که مالش را گرو گذاشته) صحبت میکند. طبق متن، راهن میتواند در مال مورد رهن تغییراتی بدهد یا تصرفهای دیگری انجام دهد، به شرطی که آن کار برای رهن نافع باشد و با حقوق «مرتهن» (طلبکار یا گروگیرنده) منافات نداشته باشد. در این صورت مرتهن نمیتواند او را از این کار منع کند.
اگر مرتهن مانع شود، این ماده میگوید اجازه در این مورد با حاکم است. متن دربارهٔ اینکه کدام تغییرات «نافع» است یا چه چیزی «منافی حقوق مرتهن» است توضیح بیشتری نداده و تشخیص آن را به شرایط واگذار کرده است.