این ماده درباره «رهن» است. رهن یعنی گذاشتن مالی بهعنوان تضمین برای بدهی؛ اگر بدهی پرداخت نشد، طلبکار از آن مال طلب خود را برمیدارد. معمولاً فکر میکنیم فقط چیزهای عینی مثل خانه یا ماشین را میشود رهن گذاشت.
این ماده میگوید هر مالی که «در ذمه» باشد هم میتواند رهن داده شود. «مال در ذمه» یعنی چیزی که کسی به شما بدهکار است، یعنی طلبی که شما از دیگری دارید. بنابراین میتوان همان طلب خود را بهعنوان رهن به کسی داد.
نکتهٔ دوم ماده این است که این کار حتی اگر قراردادی که آن بدهی را به وجود آورده «قابل فسخ» باشد (یعنی طرف بتواند آن قرارداد را بر هم بزند) باز هم امکانپذیر است. متن ارائهشده تبصره ندارد.