این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی بدون رضایت شخصی که بر فردی حق دارد (ذیحق) یا جانشین او، آن فرد را از تحت اقتدار او بیرون ببرد. در چنین حالتی، همان برندهکننده در حکم «کفیل» شمرده میشود؛ یعنی مانند کسی که تعهد کرده آن فرد را حاضر کند.
تکلیف او دو مرحله دارد: اول باید آن شخص را حاضر کند، و اگر این کار را نکند، باید از عهدهٔ حقی که بر او ثابت میشود برآید.
متن ماده مشخص نمیکند که آن «حق» چیست، به چه شکلی ثابت میشود، یا ضمیر «او» در عبارت «بر او ثابت شود» به کدام شخص برمیگردد؛ این بخشها در همین متن مبهم است و چیزی بیش از آن نمیتوان از این ماده برداشت کرد.