این ماده دربارهٔ وقفی است که آن را «وقف بر نفس» میگویند؛ یعنی کسی مالی را وقف کند اما خودش را موقوفعلیه قرار دهد یا خودش را جزو کسانی کند که از منافع آن وقف بهره میبرند.
همچنین اگر واقف شرط کند بدهیها یا سایر هزینههای خودش از درآمد و منافع آن مال وقفی پرداخت شود، این کار هم باطل است.
بر اساس همین متن، فرقی نمیکند که این شرط مربوط به زمان زندگی واقف باشد یا بعد از فوت او؛ در هر دو حالت باطل است.