این ماده فرضی را میگوید که ضامن دین را به طلبکار (مضمونله) پرداخت کرده است و بعد از آن، بدهکار اصلی (مضمونعنه) همان دین را دوباره به طلبکار پرداخت میکند. در این حالت، ضامن حق رجوع به مضمونله را ندارد؛ یعنی نمیتواند برای گرفتن پولی که پرداخته به طلبکار مراجعه کند و باید به مضمونعنه (بدهکار اصلی) مراجعه کند.
همچنین بدهکار اصلی که دوباره پرداخت کرده است، میتواند آنچه را طلبکار از او گرفته است از طلبکار مسترد کند. متن ماده همین دو حکم را بیان میکند و درباره جزئیات بیشتر یا ترتیب مراجعهها توضیحی نداده است.