این ماده درباره ضمان عقدی است. در اینجا ضامن کسی است که پرداخت دین را به عهده گرفته است، مضمونله طلبکار است و مضمونعنه کسی که دین به عهده اوست و ضامن برای او ضمانت کرده است.
بر اساس متن، اگر ضامن با رضایت طلبکار (مضمونله) موضوع را به شخصی حواله دهد که آن شخص دین را بپردازد و او این را قبول کند، مثل این است که دین پرداخت شده است. در این صورت ضامن حق دارد به بدهکار اصلی (مضمونعنه) مراجعه کند.
همچنین متن میگوید همین حکم برای حالتی هم هست که طلبکار (مضمونله) به عهده ضامن حواله کند. متن توضیح بیشتری درباره جزئیات این حالت نمیدهد.