این ماده درباره ضمان عقدی است. فرض کنید بدهکار اصلی (مضمونعنه) دینی دارد و شخص دیگری (ضامن) پرداخت آن را نزد طلبکار (مضمونله) تعهد کرده است. طبق این ماده، اگر طلبکار ذمه بدهکار اصلی را بری کند، این کار بهطور خودکار ضامن را بری نمیکند؛ ضامن فقط زمانی بری میشود که مقصود طلبکار، ابراء از اصل دین باشد.
منظور از ابراء، چشمپوشی و بری کردن ذمه است. متن بین دو حالت فرق میگذارد: بری کردن شخص بدهکار اصلی، و بری کردن اصل دین. تنها در حالت دوم است که ضامن هم بری میشود.