این ماده دربارهٔ اتباع خارجیای است که در خاک ایران زندگی میکنند. بر اساس آن، در دو دسته از مسائل، این افراد تابع قوانین و مقررات کشور خودشان هستند، نه قوانین ایران: اول مسائل مربوط به «احوال شخصیه» و «اهلیت» آنها (یعنی مسائل شخصی و خانوادگی و توانایی فرد برای انجام دادن کارهای حقوقی خود)، و دوم «حقوق ارثیه» آنها.
نکتهٔ مهم این است که این حکم «در حدود معاهدات» است؛ یعنی تا جایی که معاهدهای (توافقنامهای میان دو کشور) وجود داشته باشد. اگر معاهدهای در میان باشد، محدودهٔ آن معاهده تعیینکننده است. متن ماده دربارهٔ جزئیات این معاهدات یا مواد دیگر چیزی نمیگوید و فقط به آنها ارجاع میدهد.