این ماده میگوید در عقد ضمان، مضمونله میتواند از ضامن بخواهد که برای طلب او رهن بگذارد. رهن یعنی وثیقهای که برای تضمین طلب گرفته میشود.
نکته مهم این است که این حق مشروط به این نیست که دین اصلی خودش رهن داشته باشد؛ حتی اگر دین اصلی رهنی نباشد، باز هم مضمونله میتواند در عقد ضمان از ضامن مطالبه رهن کند.