این ماده یک تعریف ساده از «ضمان عقدی» ارائه میدهد: ضمان وقتی است که کسی مالی را که بر گردن شخص دیگری است، خودش به عهده بگیرد. یعنی بدهی که تا قبل از این روی دوش فرد دیگری بود، با این کار بر عهدهٔ شخص تازهای قرار میگیرد.
متن برای سه نفر نام میگذارد: کسی که بدهی را به عهده میگیرد «ضامن»، طرف مقابل که طلبکار است «مضمونله»، و شخصی که از ابتدا بدهکار بوده «مضمونعنه» یا «مدیون اصلی» نامیده میشود. بنابراین سادهترین شکل این رابطه سهطرفه است: یک بدهکار اصلی، یک طلبکار و یک ضامن.
این ماده فقط اصطلاحها را تعریف میکند و دربارهٔ جزئیات دیگر (مثل شرایط درست بودن ضمان یا آثار آن) چیزی نمیگوید.