این ماده دربارهٔ وکیلی است که در کاری وکالت دارد، اما حق ندارد آن کار را به شخص دیگری واگذار کند (یعنی «وکالت در توکیل» ندارد). اگر با این حال آن کار را به شخص ثالث بسپارد، هم خود وکیل و هم آن شخص ثالث در برابر موکل مسئول خساراتی هستند که مسبب آن شناخته میشوند.
متن ماده فقط همین حالت را میگوید؛ دربارهٔ مقدار مسئولیت هر یک، نحوهٔ جبران یا حالتهایی که وکیل حق واگذاری دارد چیزی در همین متن نیامده است.