این ماده میگوید وکیلی که برای انجام یک کار مشخص انتخاب شده است، نمیتواند برای همان کار به شخص دیگری وکالت بدهد؛ یعنی نمیتواند کسی را جای خود بگذارد تا آن کار را انجام دهد.
تنها استثنا این است که در خود وکالت صریحاً به او اجازه داده شده باشد که برای آن کار وکیل انتخاب کند، یا از نشانهها و قرائن موجود معلوم شود که او چنین حقی دارد. به چنین وکیلی «وکیل در توکیل» میگویند.