این ماده دو نکته را بیان میکند: اول اینکه کسی که فقط برای «محاکمه» وکیل شده است، بهطور خودکار اجازه ندارد پولی یا حقی را که موضوع دعواست دریافت کند؛ مگر اینکه نشانهها و قرائن نشان دهد که این اختیار هم به او داده شده است.
دوم اینکه عکس آن هم درست است: کسی که فقط برای «اخذ حق» (یعنی گرفتن و دریافت کردن طلب یا مال) وکیل شده است، بهطور خودکار اجازه ندارد در دادگاه از طرف موکلش حرف بزند و مرافعه کند.
به زبان سادهتر، این دو کار «وکیل در محاکمه بودن» و «وکیل در قبض حق بودن» دو چیز جدا از هم هستند و یکی شدن یکی دلیل بر دیگری نیست، مگر قرائن نشان دهد.