این ماده درباره عاریه طلا و نقره است. میگوید کسی که طلا یا نقره را عاریه گرفته (مستعیر) ضامن است؛ یعنی در برابر این مال مسئول شناخته میشود.
ضامن بودن او به این شرط نیست که طرفین درباره ضمانت توافق کرده باشند یا او در نگهداری کوتاهی (تفریط) یا تجاوز (تعدی) کرده باشد. همچنین فرقی نیست که طلا یا نقره سکه باشد (مسکوک) یا سکه نباشد (غیر مسکوک).