این ماده دربارهٔ مسئولیت کاروانسرادار، صاحب مهمانخانه، حمامی و کسانی مانند آنها در برابر اشیاء، اسباب یا لباس واردین است. طبق این متن، آنها فقط زمانی مسئول هستند که این چیزها نزدشان «ایداع» شده باشد؛ یعنی بهعنوان ودیعه/امانت به آنها سپرده شده باشد. همچنین اگر طبق عرف محل، سپردهشدن در حکم ایداع باشد، مسئولیت وجود دارد.
متن نمیگوید خارج از این دو حالت چه حکمی دارد و توضیح نمیدهد که چه کارهایی دقیقاً عرفاً در حکم ایداع است؛ این را باید بر اساس عرف بلد تشخیص داد.