این ماده دربارهٔ «ودیعه» است؛ یعنی سپردن مالی به کسی برای نگهداری. طبق این ماده، هر دو طرف این کار (کسی که مال را میسپارد و کسی که آن را به امانت میگیرد) باید «اهلیت معامله» داشته باشند؛ یعنی توانایی قانونی برای انجام معامله را داشته باشند.
اگر کسی مالی را از فردی که اهلیت معامله ندارد به عنوان ودیعه قبول کند، باید آن مال را به ولی او برگرداند. همچنین اگر آن مال در دست او خراب یا نابود شود، خودش ضامن است. متن ماده فقط از «ولی» نام برده و توضیح نداده که ولی چه کسی است.