این ماده دربارهٔ حالتی است که مال مشترک بین چند شریک باید تقسیم شود، اما این تقسیم برای بعضی از شریکها ضرر دارد و برای بعضی دیگر ضرری ندارد.
قانون در این حالت به دو صورت عمل میکند: اگر خودِ شریکی که تقسیم برایش ضرر دارد درخواست تقسیم کند، شریک یا شریکهای دیگر مجبور میشوند تقسیم را بپذیرند. اما اگر برعکس، شریکی که تقسیم برایش ضرری ندارد درخواست تقسیم کند، شریکی که تقسیم برایش ضرر دارد مجبور به تقسیم نمیشود.
به زبان ساده، قانون اختیار «شروع تقسیم» را در این حالت بیشتر به دست شریکی داده که از تقسیم ضرر میکند؛ یعنی تا وقتی خودِ او نخواهد، نمیتوان او را به تقسیم وادار کرد.