این ماده درباره شریکی است که مال مشترک شرکت (مالالشرکه) در اختیار او قرار دارد. بر اساس متن، چنین شریکی در حکم امین است؛ یعنی مانند کسی است که مال دیگری را به عنوان امانت نگه میدارد.
او اگر مال از بین برود یا کم شود، ضامن نیست؛ فقط در دو حالت ضامن میشود: تفریط (کوتاهی کردن در نگهداری) یا تعدی (تجاوز از حد و زیادهروی).
متن ماده تعریف دقیق تفریط و تعدی را بیان نکرده و فقط همین دو شرط را ذکر کرده است.