این ماده درباره شریکی است که در ضمن عقد اجازه پیدا کرده اموال مشترک را اداره کند. چنین شریکی میتواند کارهایی را انجام دهد که برای اداره کردن اموال مشترک لازم است.
بر اساس این متن، او بابت خسارتهایی که از کارهایش پیش میآید مسئول نیست، مگر اینکه «تفریط» یا «تعدی» کرده باشد. تفریط یعنی کوتاهی و سستی در انجام وظیفه، و تعدی یعنی تجاوز از حدودی که اجازه داشته است.
این ماده درباره جزئیات بیشتر، مثل اینکه اجازه چطور داده شده یا اگر شرط اجازه نباشد چه میشود، چیزی نمیگوید.