این ماده درباره قرارداد «مزارعه» است؛ یعنی وقتی کسی زمین خود را در اختیار دیگری میگذارد تا در آن زراعت کند و محصول میان آنها تقسیم شود. بر اساس این متن، کسی که زراعت را انجام میدهد (عامل) باید به شکلی که عرف و روال معمول است از زراعت مراقبت کند.
اگر عامل این مراقبت معمول را انجام ندهد و در نتیجه محصول کمتر شود یا ضرر دیگری به صاحب زمین برسد، عامل ضامن «تفاوت» است؛ یعنی باید آن کمبود یا خسارت را جبران کند.
متن ماده مشخص نکرده که این تفاوت چگونه محاسبه میشود و منظور دقیق از ضرر دیگر چیست؛ فقط حکم کلی مسئولیت عامل را بیان کرده است.