این ماده میگوید «مزارعه» نوعی قرارداد است. در این قرارداد، یکی از دو طرف، زمین خود را برای یک مدت مشخص در اختیار طرف دیگر میگذارد تا او در آن کشاورزی کند.
نکتهٔ اصلی این است که درآمد این کار، یعنی محصول زمین، بین دو طرف تقسیم میشود. پس صاحب زمین و کسی که زراعت میکند، هر دو در حاصل شریک هستند.
این ماده فقط همین قرارداد را تعریف میکند و دربارهٔ جزئیات آن، مثل سهم هر طرف یا شرایط دیگر، چیزی نمیگوید. متن ماده تبصرهای ندارد.