این ماده میگوید وقتی انسان یک حیوان را اجاره میدهد (مثلاً اسب، قاطر یا شتر را برای سواری یا حمل بار)، باید مشخص شود که در برابر پول، چه استفادهای از حیوان مجاز است. قانون دو راه برای مشخص کردن این «منفعت» تعیین کرده است: راه اول اینکه مدت اجاره را معین کنند، مثلاً بگویند حیوان را برای یک ماه اجاره دادهام. راه دوم اینکه مسافت و مقصدی را که سوارشونده یا بار باید به آنجا برده شود، معلوم کنند.
به زبان ساده، منظور این است که هم میتوان با تعیین زمان و هم با تعیین مسیر و مقصد، حدود استفاده از حیوان را روشن کرد تا بعداً معلوم باشد اجارهکننده تا کجا حق استفاده دارد.