این ماده میگوید اگر در قراردادی شرط شود که حق فسخ (خیار) برای کسی باشد که خودش طرف معامله نیست — یعنی نه خریدار است و نه فروشنده — این حق پس از مرگ آن شخص به وارثان او منتقل نمیشود.
به زبان سادهتر: حق فسخی که برای یک فرد بیرون از معامله در نظر گرفته شده، وابسته به خودِ آن شخص است و با فوت او از بین میرود و بهعنوان دارایی به وارثانش نمیرسد.
این ماده فقط دربارهٔ حالتی است که شرط خیار برای «شخصی غیر از متعاملین» باشد؛ دربارهٔ حالتی که خیار برای خودِ خریدار یا فروشنده باشد در این متن نکتهای گفته نشده است.