این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید: اگر «ثمن» یعنی چیزی که در معامله بهعنوان بهای کالای فروختهشده داده میشود، یک چیز «شخصی» باشد (یعنی عین معین و مشخصی مثل همین ماشین معین یا همین فرش معین، نه پول یا چیزی کلی روی دوش خریدار)، در مورد احکام مربوط به «عیب» با خودِ «مبیع شخصی» یعنی کالای فروختهشدهای که عین معین است، یکسان رفتار میشود.
توجه کن که خودِ این ماده فقط همین یک جمله است: نه توضیح میدهد «احکام عیب» دقیقاً چیست، نه میگوید منظور از ثمن شخصی و مبیع شخصی چه شرایطی دارد. پس از متن همین ماده بهتنهایی نمیتوان فهمید در عمل چه اختیار یا حقی برای طرفین به وجود میآید؛ این ماده در واقع یک ارجاع به احکام عیب است.