این ماده سه حالت را میگوید که در آنها مشتری نمیتواند بیع را فسخ کند و فقط میتواند ارش بگیرد. حالت اول: مبیع نزد مشتری تلف شود یا مشتری آن را به شخص دیگری منتقل کند. حالت دوم: در مبیع تغییری پیدا شود، چه این تغییر کار خود مشتری باشد و چه نباشد. حالت سوم: بعد از قبض مبیع، عیب دیگری در آن پیدا شود.
در بند سوم یک استثنا آمده است: اگر عیب جدید در زمانی پیدا شود که خیار مخصوص مشتری است، در این صورت مانع فسخ و رد نمیشود. در این متن دربارهٔ مقدار ارش یا نحوهٔ محاسبهٔ آن توضیحی داده نشده است.