این ماده میگوید عیب وقتی «مخفی» شمرده میشود که مشتری در زمان بیع از آن آگاه نباشد. مهم نیست چرا آگاه نبوده؛ چه عیب واقعاً پنهان و مستور بوده، چه عیب ظاهر بوده ولی مشتری به آن توجه نکرده است.
پس ملاک اصلی در این متن، عالم نبودن مشتری در زمان بیع است، نه فقط پنهان بودن ظاهری عیب.