این ماده دربارهٔ حالتی است که پس از انجام معامله معلوم شود چیزی که فروخته شده (مبیع) عیب داشته است. در این حالت مشتری حق انتخاب دارد.
مشتری میتواند معامله را بپذیرد و کالای معیوب را نگه دارد و در عوض ارش (مبلغی که بابت عیب پرداخت میشود) بگیرد، یا اینکه معامله را فسخ کند؛ یعنی معامله را به هم بزند.
متن ماده فقط همین دو راه را گفته و دربارهٔ جزئیات بیشتر (مثل مقدار ارش یا شرایط دیگر) چیزی نگفته است.