این ماده به حق فسخ معامله به دلیل «غبن فاحش» اشاره دارد. غبن فاحش یعنی یک طرف معامله دچار زیان و ضرر قابلتوجهی شده باشد؛ بهطوریکه آنچه داده با آنچه گرفته، تفاوت چشمگیری داشته باشد.
بر اساس این متن، هر یک از دو طرف معامله (خواه خریدار و خواه فروشنده) که در معامله دچار غبن فاحش شده باشد، پس از اینکه از این زیان آگاه شد، میتواند معامله را فسخ کند.
نکته مهم این است که حق فسخ پس از «علم به غبن» به وجود میآید؛ یعنی تا زمانی که فرد از زیان خود باخبر نشده، طبق این متن حق فسخ مطرح نشده است. این ماده توضیح نمیدهد که غبن فاحش چقدر باید باشد یا فسخ چگونه عملی میشود و این موارد را به متنهای دیگر ارجاع میدهد.