ماده ۴۱ قانون مدنی «عمری» را تعریف میکند. بر اساس این متن، عمری یک نوع حق انتفاع است که از طرف مالک و با یک عقد برای شخصی برقرار میشود.
مدت این حق انتفاع میتواند یکی از این سه حالت باشد: عمر خود مالک، عمر کسی که حق برای او قرار داده شده (منتفع)، یا عمر شخص ثالثی. در این متن تبصرهای ذکر نشده است.