این ماده دربارهٔ قرارداد خرید و فروش (بیع) است و به سرنوشت «خیار تاخیر» میپردازد. خیار تاخیر حقی است که در صورت تاخیر مشتری در پرداخت ثمن (قیمت کالا) برای بایع در نظر گرفته شده و به او امکان فسخ میدهد.
طبق این ماده در دو حالت این حق از بین میرود (ساقط میشود): نخست آنکه مشتری برای پرداخت ثمن یک ضامن معرفی کند، دوم آنکه بایع خودش ثمن را حواله دهد. در مورد حواله، متن میگوید سقوط خیار پس از «تحقق حواله» رخ میدهد.
نکتهای که در متن مبهم است این است که عبارت «بعد از تحقق حواله» بهصراحت فقط به حالت حواله اشاره دارد و مشخص نیست آیا همین زمانبندی برای حالت ضامن دادن هم در نظر گرفته شده یا نه.