این ماده دربارهٔ حق فسخ فروشنده (که در متن «خیار بایع» نامیده شده) در معامله است. ثمن همان پولی است که خریدار باید بابت جنس یا ملک بپردازد، و بایع یعنی فروشنده. «قبض» هم یعنی تحویل گرفتن.
معنای سادهٔ ماده این است: اگر خریدار تنها بخشی از پول را به فروشنده بدهد، یا اینکه پول را به کسی بدهد که حق گرفتن آن را ندارد (مثلاً شخصی که از طرف فروشنده اجازهٔ گرفتن پول را نگرفته است)، فروشنده حق فسخ خود را از دست نمیدهد. یعنی این کارها حق فسخ فروشنده را از بین نمیبرد.
این ماده دربارهٔ اینکه چه کسی حق قبض دارد یا اینکه این خیار تا چه زمانی باقی میماند چیزی نمیگوید و در این باره به متنهای دیگر ارجاع یا اشارهای نکرده است.