این ماده به وضعیتی میپردازد که کسی که اکنون ملکی را در تصرف دارد (متصرف فعلی) اقرار میکند که آن ملک پیشتر مال کسی بوده که امروز ادعای مالکیت دارد (مدعی). در این حالت، آن مدعی نمیتواند برای رد کردن ادعای مالکیتِ متصرف فعلی، فقط به تصرف خودش تکیه کند.
تنها راه مدعی این است که ثابت کند ملک از راه یک انتقال درست (ناقل صحیح) به او منتقل شده است. به بیان ساده، اقرار متصرف فعلی به تنهایی کار مدعی را تمام نمیکند و تصرف پیشین مدعی هم بهتنهایی کافی نیست.
نکته: در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده است.