این ماده دربارهٔ این است که چه چیزهایی همراه با کالای فروختهشده (مبیع) به خریدار منتقل میشود. بر اساس آن، اگر بر حسب عرف و عادت مردم، چیزی جزءِ آن کالا یا تابع آن شمرده شود، داخل در معامله میشود.
اما اگر چیزی بر حسب عرف و عادت جزء یا تابع کالا شمرده نشود، داخل در بیع نمیشود؛ مگر اینکه در خودِ عقد صریحاً گفته شده باشد که آن چیز هم فروخته میشود.
بنابراین ملاک اصلی، عرف و عادت است و ذکر صریح در قرارداد فقط میتواند چیزی را که عرف جزء نمیداند، وارد معامله کند.