این ماده یک قاعدهٔ مهم دربارهٔ «تصرف» را بیان میکند. تصرف یعنی در اختیار داشتن و استفاده کردن از یک مال. طبق این ماده، اگر کسی یک مال را طوری در اختیار داشته باشد که نشان دهد مالک آن است (یعنی به عنوان مالک behave کند)، همین تصرف نشانهٔ مالکیت او شمرده میشود.
اما این نشانه، همیشگی نیست؛ اگر کسی بتواند خلاف آن را ثابت کند، این تصرف دیگر دلیل مالکیت نخواهد بود. متن ماده مشخص نمیکند این خلاف با چه راههایی ثابت میشود و چه کسی باید آن را ثابت کند؛ دربارهٔ این موارد سکوت کرده است.