این ماده یک تعریف ساده از «بیع» (خرید و فروش) ارائه میدهد. بر اساس این متن، بیع یعنی مالک کردن یک «عین» به «عوض معلوم». به زبان ساده: کسی مالکیت یک مال مشخص را به شخص دیگری منتقل میکند و در برابر آن، چیز مشخصی دریافت میکند.
«عین» به مالی گفته میشود که خودش وجود خارجی دارد (مثل خانه، خودرو یا کتاب)، نه یک حق یا طلب. «عوض معلوم» یعنی چیزی که در ازای آن مال داده میشود باید مشخص و روشن باشد، نه مبهم و نامعلوم.
پس هستهٔ اصلی این تعریف دو چیز است: انتقال مالکیت یک مال مشخص، و روشن و معلوم بودن چیزی که در ازای آن پرداخت یا داده میشود.