این ماده دربارهٔ کسی است که اموال شخص غایب (کسی که در دسترس نیست) یا محجور (کسی که به دلیل سن یا وضعیت ذهنی، خودش حق تصمیمگیری دربارهٔ اموالش را ندارد) یا مواردی شبیه اینها را بدون اجازهٔ مالک یا کسی که حق اجازه دادن دارد، اداره میکند. چنین شخصی باید حساب دورهای که اموال را در دست داشته بدهد.
اگر در آن زمان میتوانسته اجازه بگیرد یا اگر دخالت نمیکرد و کار را عقب میانداخت ضرری به صاحب مال نمیرسید، حق ندارد هزینههایی را که کرده مطالبه کند. اما اگر دخالت نکردن یا عقب انداختن کار، به صاحب مال ضرر میرساند، ادارهکننده میتواند هزینههای لازم برای اداره کردن اموال را مطالبه کند.
متن این ماده تبصره ندارد. یک نکته در متن کمی مبهم است: شرط «تحصیل اجازه در موقع مقدور بوده» و شرط «تاخیر در دخالت موجب ضرر نبوده است» با «یا» به هم وصل شدهاند، و روشن نیست اگر فقط یکی از آنها برقرار باشد آیا باز هم حق مطالبهٔ مخارج از بین میرود یا نه؛ متن در این باره صریح نیست.