این ماده دربارهٔ کسی است که چیزی را بدون داشتن حق دریافت کرده است. اگر او خودش را محق میدانسته، ولی در واقع محق نبوده و همان چیز را فروخته باشد، این فروش «معامله فضولی» است و تابع احکام مربوط به آن خواهد بود.
نکتهٔ مهم این است که صرف باور اشتباه فروشنده به اینکه حق دارد، معامله را از حالت فضولی خارج نمیکند. متن این ماده فقط میگوید چنین معاملهای فضولی است و سرنوشت آن تابع احکام مربوط به معامله فضولی است؛ جزئیات آن احکام در همین متن نیامده است.