این ماده دربارهٔ «تهاتر» است؛ یعنی وقتی دو نفر به هم بدهکارند، ممکن است دو دین مقابل هم از بین برود. طبق این متن، تهاتر فقط در دو دینی ممکن است که موضوعشان از یک جنس باشد و زمان و مکان پرداختشان یکی باشد.
ماده اضافه میکند که برای تهاتر، لازم نیست سبب ایجاد دو دین یکی باشد؛ همین که شرایط جنس و زمان و مکان پرداخت جمع باشد، کافی است. متن ماده بیشتر از این توضیح نمیدهد و جزئیات دیگر را بیان نکرده است.