این ماده دربارهٔ جایی است که موضوع تعهد، یک چیز «کلی» باشد؛ یعنی چیزی که با نوع و مقدار توصیف میشود (مثل «یک تن برنج از فلان نوع») و نه یک شیء مشخص و معیّن (مثل «همین خودروی من»). در چنین حالتی، کسی که بدهکار است مجبور نیست بهترین و باکیفیتترین نمونهٔ آن چیز را بدهد.
با این حال، این آزادی محدود است: او حق ندارد چیزی بدهد که در نگاه عرف و مردم، معیوب و نامرغوب شمرده میشود. پس حد وسط این است که چیزی سالم و متعارف پرداخت کند؛ نه لزوماً بهترین، و نه معیوب.
متن این ماده تبصره ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.