این ماده میگوید اگر از یک شرط در قرارداد، حقی برای کسی به وجود آمده باشد، آن شخص میتواند آن حق را اسقاط کند؛ یعنی از آن بگذرد.
اسقاط این حق دو راه دارد: یا با لفظ و گفتن، یا با فعل؛ یعنی انجام کاری که نشان دهد آن شخص حق حاصل از شرط را اسقاط کرده است.
متن ماده مشخص نمیکند چه لفظی یا چه فعلی دقیقاً برای اسقاط کافی است و فقط میگوید فعل باید دلالت بر اسقاط شرط داشته باشد.