این ماده درباره شرطی است که در ضمن یک معامله (قرارداد) گذاشته میشود و به نفع یکی از دو طرف قرارداد است. چنین شخصی میتواند از حق خودش بگذرد و بگوید دیگر نمیخواهد آن شرط اجرا شود. اگر این کار را بکند، وضعیت مثل این است که از همان ابتدا آن شرط در معامله نوشته نشده بود.
اما یک استثنا دارد: «شرط نتیجه» قابل اسقاط (یعنی قابل صرفنظر کردن) نیست. متن ماده توضیح نمیدهد که شرط نتیجه دقیقاً چیست و تفاوت آن با شرطهای دیگر چیست؛ فقط حکم میکند که این نوع شرط را نمیتوان اسقاط کرد.