این ماده دربارهٔ حالتی است که در قرارداد (عقد)، شرطی گذاشته میشود که مربوط به یک «صفت» یا ویژگی باشد؛ یعنی طرفین توافق میکنند چیزی که موضوع معامله است فلان ویژگی خاص را داشته باشد. اگر بعداً معلوم شود آن ویژگی در واقع وجود ندارد، کسی که این شرط به نفع او گذاشته شده بود حق دارد معامله را فسخ کند (به این حق، «خیار فسخ» میگویند؛ یعنی اختیار برهمزدن قرارداد).
نکته مهم این است که این حق فقط برای طرفی است که شرط به نفع او بوده است، نه هر دو طرف. همچنین ماده فقط از «شرط صفت» و «نبودن آن صفت» حرف میزند و دربارهٔ بقیهٔ انواع شرط یا جزئیات دیگر چیزی نگفته است. این ماده تبصره ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.