این ماده دربارهٔ زمانی است که یکی از دو طرف یک تعهد، به تعهد خود عمل نمیکند و طرف دیگر میخواهد خسارت بگیرد. طبق این متن، طرف دیگر بهسادگی نمیتواند ادعای خسارت کند، بلکه باید یکی از دو حالت زیر برقرار باشد.
حالت اول: اگر برای انجام تعهد، زمانی مشخص تعیین شده بود، طرف فقط وقتی میتواند ادعای خسارت کند که آن زمان تعیینشده گذشته باشد. حالت دوم: اگر برای انجام تعهد زمانی تعیین نشده بود، طرف وقتی میتواند ادعای خسارت کند که انتخاب زمان انجام تعهد با خود او بوده باشد و ثابت کند که انجام تعهد را مطالبه کرده است.
این ماده فقط همین دو شرط را بیان میکند و دربارهٔ مقدار خسارت یا چگونگی اثبات آن چیزی نمیگوید. اگر بخشی از متن برای شما مبهم است، میتوانید همان بخش را دوباره بخوانید؛ این متن دربارهٔ مسائل دیگر (مثل اینکه این ماده هنوز معتبر است یا اصلاح شده) چیزی نمیگوید.